حسن بن حسین نیشابوری
حسن بن حسین نیشابوری، از جمله علما و محدثان اهل سنت در قرن چهارم هجری، در شهر نیشابور است. وی به سبب عبادت و تسلط بی‌نظیر بر قرائت قرآن کریم، شهرت یافته بود و در محافل علمی به عنوان قاری و محدث مبرز شناخته می‌شد.
جایگاه علمی
حسن بن حسین نیشابوری حدیث را از اساتید معاصری چون خاله‌اش، محمد بن اشرس، و احمد بن سلمه آموخت و با تکیه بر این سلسله روایی، خود به منبعی معتبر و مورد اعتماد در نقل احادیث مبارک تبدیل گردید.[۱]
ابوعلی نیشابوری شاگردان بسیاری تربیت کرد که برخی از آنان خود به چهره‌های ماندگار تاریخ حدیث بدل گشتند. برجسته‌ترین ایشان، «حاکم نیشابوری» (متوفای ۴۰۵ هـ. ق)، است که از وی روایات متعددی نقل نموده و در آثار خویش چون المستدرک علی الصحیحین بدان استناد کرده است. افزون بر وی، محدثانی چون ابوبکر احمد بن الحسن بن خالوَیه و دیگران نیز از سلسله روایی ابوعلی بهره بردند.[۲]
ابوعلی نیشابوری در سال ۳۴۳ هجری قمری درگذشت، هرچند مکان دقیق وفات وی در منابع تاریخی مشخص نگردیده است. ذهبی در طبقات خود، بر تقوا، دانش قرائت و اعتبار روایی وی تأکید ورزیده‌اند.[۳]
روایت حدیث غدیر[۴]
یکی از علما و بزرگان اهل سنت که حدیث غدیر را نقل کرده حسن بن حسین نیشابوری است.